ODBIÓR ŚWIADOMOŚCI

Sartrowska analiza koncentruje się głównie na odbiorze via świadomość takiego stanu rzeczy: świat (a więc i zarazem nasza codzienność) jest — jak ujął to w Sein und Zeit M. Heidegger — strukturą przeznaczeń, słu­żenia do poręczności (Bewandtnis), których ostatecznym, ulty- matywnym niejako punktem odniesienia ma być konkretna jednostka (Dasein). Lecz „rzeczowość”, przedmiotowość świa­ta nie stanowi jego całości. To właśnie nasza wolność, projekt, sfera możliwości uzupełnia tę nieskończenie dynamiczną su­mę odniesień. Jest to niezmiernie ważny i ciekawy problem w egzystencjalizmie, lecz z konieczności wspomniany tutaj mimochodem. Sytuacja codzienności byłaby więc „tresurą”, po której nie dostrzegalibyśmy owego drugiego „dna” rze­czywistości. Innymi słowy świat byłby tylko tym co dane „tu i teraz”, ja sam pozbawiałbym się możliwości transcen­dencja, to rzeczy byłyby punktem totalnego odniesienia a nie jednostka ludzka. Reifikacja stanowiłaby jedynie akceptowa­ny modus bycia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *